مقدّمه حضرت آية اللّه العظمى سيّد عزّ الدّين موسوى حسينى زنجانى الحمد للّه ربّ العالمين ، و صلّى اللّه على محمّد و آله الطّيّبين ، لا سيّما العلم المنصوب و العلم المصبوب و الغوث و الرّحمة الواسعة وعدا غير مكذوب ؛ و لعنة اللّه على اعدائهم أجمعين . گمان مىكنم كسى كه در مضامين بعضى از آيات شريفه و خطبه‌هاى نهج البلاغه و برخى از ادعيهء معصومين عليهم السّلام ، نيكو بينديشد ، چاره‌اى نداشته باشد جز اذعان و تسليم به جملهء وافرهء آنچه در مباحث حكمت متعاليه و عرفان اسلامى است . به طور مثال ، در دعاى وارد بعد از نماز مولاى متّقيان عليه السّلام آمده است : « يا كائن يا كينون » خطاب به حضرت احديّت « يا كائن » و بالاتر از آن « يا كينون » ؛ عطف " كينون " به " كائن " ، شايد براى آن است كه ذات او - تعالى مجده و جلّ ثناءه - غير از كينونت و صرف هستى ، نيست و اگر " كائن " خطاب مىشود ، نفس كينونت است نه « شىء له الكينونة » « 1 » ؛ هرچند تحقيق آن است كه معناى مشتق بسيط بوده نه مركّب « 2 » ، وفاقا للمحقق الشريف . در اعمال روز جمعه ، شيخ الطائفه محمّد بن حسن الطّوسى قدّس سرّه ، دعايى را نقل مىفرمايد :

--> ( 1 ) . يعنى ذات حقّ غير از صرف الوجود نيست و او - جلّ عزّه - كينونت صرف است ؛ بدين معنا كه ، در او دو ماهيّت تصوّر نمىشود كه كينونت و وجود بر آن عارض شود . ر . ك : مقام الأسنى في شرح اسماء الحسنى ، كفعمى ، قم ، ص 94 ؛ و در مصباح المتهجّد ، ص 293 ، « يا كينون يا مكوّن » آمده است . ( 2 ) . در اصول فقه در مبحث « مشتق » به تحقيق رسيده كه مفهوم آن بسيط است .